Aksjologiczny wymiar przestrzeni w starofrancuskiej literaturze dworskiej
PBN-AR
Instytucja
Wydział "Artes Liberales" (Uniwersytet Warszawski)
Informacje podstawowe
Główny język publikacji
pl
Czasopismo
PRACE FILOLOGICZNE. LITERATUROZNAWSTWO
ISSN
2084-6045
EISSN
Wydawca
Wydział Polonistyki, Uniwersytet Warszawski
DOI
Rok publikacji
2014
Numer zeszytu
4(7)
Strony od-do
129-139
Numer tomu
Link do pełnego tekstu
Identyfikator DOI
Liczba arkuszy
0.60
Autorzy
(liczba autorów: 1)
Streszczenia
Język
pl
Treść
Mentalność średniowiecza postrzega świat dychotomicznie, czego prototypowym przykładem jest najpowszechniejsza opozycja sacrum i profanum o jednoznacznym nacechowaniu aksjologicznym. Ta mentalna struktura znajduje odzwierciedlenie także w literaturze epoki. Przejawia się zwłaszcza w chronotopie, nierozerwalnym związku czasu i przestrzeni, w którym osadzone są fabuły. Chronotop nie jest zwykłym decorum, ale uczestniczy na równi ze strukturą fabularną i postaciami w tworzeniu sensu utworu i jego dydaktycznego przesłania. Widać to szczególnie dobrze na przykładzie podstawowego komponentu chronotopu: przestrzeni. Na jednym biegunie osi znajduje się przestrzeń kultury: dwór, ludzka siedziba itp. Jest ona idealizowana i można ją określić jako utopijna, natomiast świat dzikiej przyrody jest nieprzyjazny, groźny, dystopijny. Ale wpisanie tej opozycji w kontekst konkretnego gatunku czy dzieła potrafi spowodować odwrócenie aksjologiczne przestrzeni. Dotyczy to zwłaszcza literatury dworskiej, której fabuły z reguły są ściśle powiązane z podróżą, pokonywaniem przestrzeni, co jest równoznaczne z przemieszczaniem się na skali aksjologicznej.
Cechy publikacji
ORIGINAL_ARTICLE
Inne
System-identifier
707420