Analogia klasyczna zjawiska Aharonova-Bohma
PBN-AR
Instytucja
Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Informacje podstawowe
Główny język publikacji
pl
Czasopismo
FIZYKA W SZKOLE
ISSN
0426-3383
EISSN
Wydawca
DOI
URL
Rok publikacji
2016
Numer zeszytu
2
Strony od-do
25-27
Numer tomu
343
Link do pełnego tekstu
Identyfikator DOI
Liczba arkuszy
Autorzy
(liczba autorów: 1)
Słowa kluczowe
pl
doświadczenie Fizeau
zjawisko Aharonova-Bohma
transformacja Lorentza i Galileusza
potencjał wektorowy
Streszczenia
Język
pl
Treść
Zjawisko Aharonova–Bohma zostało przewidziane już w 1949 roku przez Ehrenberga i Sidaya, a potem niezależnie przez Yakira Aharonova i Davida Bohma w 1959 roku. Polega ono na badaniu interferencji elektronów w obecności pola magnetycznego. Równania fali elektromagnetycznej w poruszającym się ośrodku mogą być przybliżone przez formę podobną do równania Schrödingera dla cząstki (np. elektronu) w polu elektromagnetycznym, gdzie prędkość ośrodka wynosi v, z kolei iloczyn wektorowy v oznacza rotację. Klasyczna analogia optyczna zjawiska Aharonova–Bohma prowadzi do rozważania obrazu interferencyjnego utworzonego przez dwie wiązki, z których każda rozchodzi się w obszarze z zerową rotacją w ten sposób, że przepływ rotacji przez zamkniętą pętlę określoną przez drogę optyczną się nie zeruje. Przykładem takiej sytuacji jest doświadczenie Fizeau przeprowadzone w 1851 roku, dotyczące prędkości światła w poruszającym się ośrodku. Zjawisko Aharonova–Bohma, podobnie jak wiele innych zjawisk kwantowych, może być rozważane jako zjawisko analogiczne do zjawiska falowego. Istnieje związek między prędkością przepływu i rotacją w doświadczeniu Fizeau a potencjałem wektorowym i polem magnetycznym w zjawisku Aharonova–Bohma.
Cechy publikacji
ORIGINAL_ARTICLE
Inne
System-identifier
718793